აქ ყოფნა

ყველაზე ნაღდი მაშინ ვარ, როცა მივდივარ მდუმარი,
ქუჩას და გამლელ-გამომვლელს ვუცქერი როგორც სტუმარი.
სიმშვიდე დამეუფლება, თითქოს ამ ქვეყნის არ ვიყო,
არა ვარ ჩასაფრებული, რომ “სხვასთან” რამე გავიყო.

ამეხილება თვალები, როდესაც სრულად აქა ვარ,
აქ ყოფნა იმას გამიმხელს, რომ მხოლოდ ესეც არა ვარ.
არა ვარ ხორცი, არც ძვალი, არა ვარ ჩემი დარდები,
არ ვემონები დროებას, არც ვიწყები, არც ვმთავრდები,
თვით ყოფნა საკმარისია, სრული ნდობა მაქვს განგების,
არ მიჩრდილავენ სიხარულს ამაოების ფარდები.

ის რაც ვიცი

მე თუ ვიცი, ის რაც ვიცი, არ სჭირდება ამას ფიცი,
არ სჭირდება ამას მოწმე, და არც სარწმუნო სამტკიცი,
ვეტვყვი მხოლოდ ვისაც ჯერ არ გადაუვსია სასმისი.

ფუძის ერთობა

ერთმა ჭარმაგმა მგოსანმა გვითხრა,
“უპირველესად ვაღმერთბ ქართველს”.
ქართველი გვიყვარს, როგორც ოჯახი,
ამის უფლებას ჩვენ ვინ წაგვართმევს.

მაგრამ ოჯახი ვარგია მხოლოდ
თუ ის სოფელსაც მოყვრად არგია,
კომლი უსოფლოდ დიდხანს ვერ გასტანს,
თუ ამას მიხვდი, უკვე კარგია.

რა ახსნა უნდა, რომ კომლი მრავლობს,
ქალის თხოვნით და ვაჟის ქორწილით,
სოფელიც სწორედ ასე გაშენდა,
სანამ დავყოფდით ღობე-ბორკილით.

ნუ გიღალატებს გონების სივრცე,
მტრად ნუ შეიცნობ ყველა მეზობელს,
შენში და მათში ერთი სისხლია,
შენსას თუ ამბობ, მათიც გესმოდეს.

და თუ ოჯახში სიძე მოვიდა
ან პატარძალი შემოგემატა,
მერე ბავშვები წამოგეწიენ,
ოჯახს ლხინი და ძალა ემატა,

განა იტყოდი, რომ მონაგარი,
მათი ნაშობი, შენ სახლს არ არგებს?
ვის გაუგია სადმე ოჯახი
მხოლოდ თავისი შვილით გამრავლდეს.

შენი ოჯახი კარგია მაშინ,
როდესაც მასში წესრიგი მეფობს,
როდესაც ყველა ბარავს და თოხნის,
მოსავლის მცველად სუყველა ერთობს.

გვარი არ არის ჭერქვეშ მთვარი,
მთვარი არის ფუძის ერთობა,
და თუკი ფუძეს არავინ მტყუნობს,
ოჯახი იგი არ დაემხობა.